Η εξόριστη νεολαία

Η εξόριστη νεολαία

Της Χριστίνας Πολυκαλά, Δημοτικής Συμβούλου Παπάγου

Οι «νέοι», η «νεολαία», η «νέα γενιά», οι «γενιές που έρχονται», το «μέλλον της χώρας», το «δυναμικότερο κομμάτι της κοινωνίας». Με τέτοιες και άλλες εκφράσεις η πολιτική εν γένει αναφέρεται  σε εκείνη την κοινωνική ομάδα που στην πλειονότητά της στέκεται κριτικά απέναντι στους ιθύνοντες που σκίζουν τα ιμάτιά τους υποστηρίζοντας ότι  το αύριο «ανήκει στους νέους», εξορίζοντας στην κυριολεξία τις νεαρές ηλικίες σε ένα αύριο που δεν έρχεται ποτέ.

Στο επίπεδο του Δήμου τα πράγματα δεν είναι διαφορετικά. Οι «ενήλικες» δημοτικοί άρχοντες δεν ξεφεύγουν από τον κανόνα και χρησιμοποιούν την ίδια «ξύλινη» γλώσσα ειδικά σε προεκλογικές περιόδους για να αναφερθούν στους νέους του Δήμου, ως μια μειονότητα που χρήζει ειδικής μεταχείρισης. Μια κατηγορία πολιτών με «ειδικές ανάγκες» που αντιμετωπίζεται όπως αντιμετωπίζονται άλλες κατηγορίες πολιτών που πλήττονται από χρόνια προβλήματα υγείας. Ετσι η «νεολαία», παρά τις περί του αντιθέτου διακηρύξεις, δεν είναι για την εξουσία όποιου τύπου, παρά μιας ασθενής ομάδα που χειραγωγείται με τον ίδιο ακριβώς επιστημονικο-κοινωνικό τρόπο που χειραγωγούνται και οι μειονότητες των αναπήρων που πρέπει να αποδείξουν ότι δεν είναι ελέφαντες ώστε να κατακτήσουν τα δικαιώματά τους στην τοπική κοινωνία.

 

 

Στις παρούσες συνθήκες οι νέοι είναι πλέον βαθιά προβληματισμένοι, ανήσυχοι και απογοητευμένοι  για το πού τελικά βαδίζει αυτός ο κόσμος, ένας κόσμος όπου οποιαδήποτε υπόσχεση για βελτίωσή του από κεντρικούς ή τοπικούς άρχοντες δεν ακούγεται παρά σαν μια φάρσα.

Κατά τη γνώμη μου, στο δημοτικό επίπεδο δεν μπορεί παρά να ζητήσουμε μια «σύγκλιση» όλων των ηλικιών, να δημιουργήσουμε έναν «κοινό τόπο» όπου όλες οι ηλικίες έχουν το μερίδιό τους και συμμετέχουν κατά το ποσοστό που τους ανήκει. Δεν μπορούμε παρά να σχεδιάσουμε στοχευμένες δράσεις όχι για να πούμε ότι ενδιαφερόμαστε για τους νέους αλλά για να πετύχουμε οι νέοι να ενδιαφερθούν για το Δήμο και να διεκδικήσουν  το κομμάτι που τους ανήκει δικαιωματικά.

Θα ολοκληρώσω αυτή τη μικρή  παρέμβασή μου αναφερόμενη ενδεικτικά σε ζητήματα που από καιρού εις καιρόν διαπιστώνω ότι αποτελούν αιτήματα των νέων από το Δήμο. Το ζήτημα της δημιουργίας ενός δημοτικού στούντιο για πρόβες των νεανικών μουσικών συγκροτημάτων που ανθίζουν στους δήμους Παπάγου και Χολαργού είναι κάτι που με λίγη καλή θέληση θα μπορούσε να λυθεί εξασφαλίζοντας τον απαραίτητο χώρο σε δημοτικές εγκαταστάσεις. Μην ξεχνάμε ότι η μουσική είναι ένας από τους βασικούς κώδικες της γλώσσας που χρησιμοποιούν οι νέοι για να επικοινωνήσουν τόσο μεταξύ τους όσο και με τις «αντίπαλες» ηλικίες. Σεμινάρια μουσικής θα μπορούσαν να φιλοξενηθούν από τον Δήμο δίνοντας την ευκαιρία σε όσους νέους ενδιαφέρονται να διευρύνουν τους μουσικούς τους ορίζοντες αφενός και, αφετέρου, να έρθουν πιο κοντά στο Δήμο και στην ιδέα ότι η τοπική αυτοδιοίκηση χρειάζεται έμπνευση για να δημιουργήσει ένα κοινωνικό δίκτυο, από το οποίο κανείς δεν θα νιώθει αποκλεισμένος, γιατί ο καθένας θα είναι κομμάτι του. Χωρίς τον Καθένα ο Δήμος δεν επιβεβαιώνει το ρόλο του, χωρίς τον Καθένα ο δήμος οδηγείται στην ακινησία του Κανενός, σε εκείνη την κατάσταση που ελαχιστοποιεί τις δημοτικές δραστηριότητες στην καθαριότητα και τον καλλωπισμό των πάρκων (όχι ότι και αυτή η ευθύνη δεν είναι από τις κεντρικές ενός Δήμου που σέβεται τον εαυτό του).

Σε πρώτη φάση και στη βάση του εθελοντισμού άνθρωποι που έχουν περίσσευμα χρόνου και ενέργειας  θα μπορούσαν να συμμετέχουν σε ένα δίκτυο, με συντονιστή το Δήμο, μέσω του οποίου θα προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σε άλλες αδύνατες ομάδες της κοινωνίας.Π.χ. εκπαιδευτικοί και φοιτητές θα μπορούσαν να προσφέρουν βοήθεια σε παιδιά για την αφομοίωση της σχολικής ύλης.

Τα ενδεικτικά παραδείγματα που ανέφερα δεν είναι παρά ψήγματα σκέψεων πάνω στο κοινωνικό «έλλειμμα» που στα χρόνια που συμμετέχω στα κοινά διαπιστώνω στις δημοτικές δράσεις. Αισιοδοξώ ότι η εξέλιξη της δημοτικής ιδέας και πραγματικότητας θα βασιστεί πάνω στην αλήθεια ότι ο Δήμος μετά την οικογένεια και το σχολείο είναι η ομάδα εκείνη που δίνει στον άνθρωπο την αίσθηση ότι «ανήκει» και δεν είναι εξόριστος στον τόπου όπου ζει. Εχουμε πολλά να κάνουμε προς αυτήν την κατεύθυνση και οποιαδήποτε υπόσχεση θα νόθευε το πραγματικό νόημα των προθέσεών μου. Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι οι δημοτικές δράσεις, όπως πολλά πράγματα σε αυτή τη ζωή, δεν χαρίζονται , αλλά κερδίζονται κυρίως από ανθρώπους που δεν χωρίζουν την κοινωνία σε νέους και γέρους αλλά αντιλαμβάνονται τη δυναμική σχέση ανάμεσα στις ηλικίες, ως το υπόβαθρο της τοπικής κοινωνίας.

Advertisements
This entry was posted in ΑΡΘΡΑ, ΕΚΛΟΓΕΣ 2010 and tagged . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s