Το Μανιφέστο Εκπαιδευτικών, Γονέων και Δήμου: Μια πρόταση Παιδείας για το Άμεσο Μέλλον.

Το Μανιφέστο Εκπαιδευτικών, Γονέων και Δήμου: Μια πρόταση Παιδείας για το Άμεσο Μέλλον.

Του Κώστα Λουκέρη, Υποψήφιου Δημοτικού Συμβούλου της «Κοινωνίας Δημοτών Παπάγου-Χολαργού»

Θέλω να ‘μαι ειλικρινής και ξεκάθαρος: είμαι εκπαιδευτικός στην πρωτοβάθμια δημόσια εκπαίδευση, έχω μια κόρη 11 ετών, ζω στου Παπάγου, όπου και εργάζομαι και μου αρέσει η πολιτική. Γι’ αυτό και είμαι υποψήφιος δημοτικός Σύμβουλος στις επερχόμενες δημοτικές εκλογές με το ψηφοδέλτιο του συνδυασμού «Κοινωνία Δημοτών Παπάγου-Χολαργού».

Μου αρέσει η δουλειά μου, το παιχνίδι αυτό της αναζήτησης της μάθησης και ταυτόχρονα της συνεχούς αλλαγής, ίσως στην πιο οργιώδη ηλικία του ανθρώπου, αυτή της νεότητάς του. Κυριολεκτικά με συνεπαίρνει το γεγονός ότι ζούμε στη «μαγική γειτονιά των Αθηνών», όπου μπήκαν στα αρχαία χρόνια τα πιο βασικά και πιο επίκαιρα ερωτήματα στην ανθρώπινη ιστορία, ανάμεσα σ’ άλλα το πώς κυβερνιέται μια πολιτεία. Α, είμαι και αρκετά ρομαντικός… κι αθεράπευτα αισιόδοξος… Σταματώ!

Το Δ.Ν.Τ. λοιπόν ήρθε στη ζωή μας και θα κάτσει για τα καλά, όπως φαίνεται. Στα σχολειά μας θα ζήσουμε με λιγότερη χρηματοδότηση, φτωχότερους εκπαιδευτικούς, φτωχότερους γονείς και… φτωχότερα παιδιά. Αυτό το δεδομένο δεν είναι βέβαια η εξ’ εξής κακοδαιμονία του εκπαιδευτικού μας συστήματος. Υποφέραμε έτσι ή αλλιώς από υποχρηματοδότηση, η παιδεία δεν ήταν δωρεάν, η ανοργανωσιά κυβερνούσε κι από πριν. Εμείς οι εκπαιδευτικοί θεωρούμε τους εαυτούς μας αδικημένους στο σύστημα των δημοσίων υπαλλήλων οικονομικά, ενώ οι υπόλοιποι εργαζόμενοι είτε δεν κρύβουν τη ζήλεια τους για τις διακοπές μας (εξ’ ου και οι αναφορές σε… τεμπέληδες) είτε συχνά-πυκνά μας αμφισβητούν για την όποια δουλειά κάνουμε. Αυτά προϋπήρχαν και θα υπάρχουν.

 

Κι εδώ μπαίνει το μεγάλο στοίχημα για εκπαιδευτικούς, γονείς και το Δήμο, ως την οργανωμένη μορφή της μικρής μας ενοποιούμενης Πολιτείας Παπάγου-Χολαργού: Θα συνεχίσουμε το δρόμο των ξεχωριστών επιδιώξεων, της αντιπαλότητας, που εν τέλει δεν κάνει καλό σε κανέναν μας κι οπωσδήποτε κάνει κακό στα παιδιά μας;

Η πρότασή μου έχει να κάνει με μια από καρδιάς διαδικασία διαλόγου που θα οδηγήσει σε συναίνεση. Τη στιγμή που το κράτος αρνείται να αναλάβει τις υποχρεώσεις του προς τους πολίτες του, οι πολίτες-δημότες οφείλουμε να ξεφύγουμε από τα δίκτυα της αδιαφορίας, του βολέματος για μερικούς και μερικές και της ‘καταγγελτικής αδράνειας’. Μ’ άλλα λόγια να κουβεντιάσουμε για τα σχολειά μας, να ξεκαθαρίσουμε τους ρόλους μας και να δούμε πως θα χτίσουμε ένα τοπικό εκπαιδευτικό σύστημα αντάξιο των προσδοκιών μας.

Σ’ αυτό το διάλογο οφείλουμε να ακούσουμε με προσοχή ο ένας τον άλλον, χωρίς ωραιοποιήσεις ή συντεχνιακές λογικές. Θ’ ακούσουμε τους γονείς να παραπονιούνται ότι για παράδειγμα οι εκπαιδευτικοί δεν κάνουν συχνά την εφημερία τους, όπως ορίζει ο κανονισμός. Θ’ ακούσουμε και τους εκπαιδευτικούς να παραπονιούνται ότι οι γονείς ή αδιαφορούν επί της ουσίας σε πολλά θέματα των παιδιών τους ή ότι τα περιμένουν όλα απ’ αυτούς (τους εκπαιδευτικούς) από το σχολείο. Ίσως να συμφωνήσουμε στην χαρακτηριστική ανεπάρκεια των δημοτικών μας αρχόντων να ασχοληθούν επισταμένως και με στρατηγική σχετικά με την παιδεία στον Παπάγο και το Χολαργό. Εδώ η ένωση των δύο μας «συνιστωσών» είχε προϋπάρξει της Καλλικράτειας υποχρεωτικής ενοποίησης…

Όταν όλοι κι όλες ξεβράσουμε ό, τι μας κρατάει σε διαφορετικά «στρατόπεδα», ίσως αντιληφθούμε ότι τελικά αφού πασχίζουμε θεωρητικά για το καλό των μικρών μας συμπολιτών οφείλουμε να το αποδείξουμε!

Φανταστείτε λοιπόν έναν Δήμο που αναζητά ένα όραμα για τα παιδιά μας. Έναν Δήμο που δε μεταφράζεται σε εθιμοτυπικές επισκέψεις, σε απονομή πλακετών αλλά έναν «Δήμο-γονιό». Έναν Δήμο που δημιουργεί Δίκτυα των σχολείων της πόλης μας, που ιδρύει σχολές γονέων, διοργανώνει επιμορφωτικά σεμινάρια για εκπαιδευτικούς και γονείς, που πρωτοστατεί στη γνωριμία των νέων συμπολιτών μας με την ομορφιά που τους/μας περιβάλλει στο βουνό μας, τον Υμηττό. Έναν Δήμο που εμπνέει σεβασμό στο «δημόσιο» είτε αυτό είναι παγκάκι, είτε πεζοδρόμιο που προορίζεται για ΑΜΕΑ, είτε ένα λουλούδι που φυτεύει ο διπλανός μας. Έναν Δήμο που ενδιαφέρεται για την Καλλιτεχνική Παιδεία των μικρών δημοτών του και φροντίζει να προβάλει την καλλιτεχνική δημιουργία όχι για τις φωτογραφίες με τον καλλιτέχνη που θα δημοσιευτούν στον τοπικό τύπο αλλά γιατί νοιάζεται για την ψυχαγωγία τους. Έναν Δήμο που πασχίζει για τη Μουσική Παιδεία των παιδιών του και δεν αρκείται σε όσα παίζουν στις προεπιλεγμένες λίστες των ραδιοφωνικών σταθμών κι αναπαράγονται σε παιδικά πάρτι, σχολικές γιορτές και φεστιβάλ-κονσέρβα.

Ένας τέτοιος Δήμος, που θα θέσει σε κίνηση τις δημιουργικές δυνάμεις μας, μπορεί να γίνει πράξη μόνο αν το θελήσουμε εμείς! Δεν είναι στο χέρι του/της κάθε Δημάρχου [της – θέλω να πιστεύω – Δημάρχου (το πιάσατε το υπονοούμενο ε;)] να δημιουργήσει κάτι τέτοιο. Δεν είναι στο χέρι κανενός κράτους να σταματήσει τους πολίτες, όταν αυτοί διαφεντεύουν την παιδεία των παιδιών τους σύμφωνα με το σύνταγμα και τους νόμους του κράτους.

Για μια τέτοια τοπική εκδοχή της Δημοκρατίας μιλάμε, μια τέτοια Αλληλεγγύη οραματιζόμαστε στην «Κοινωνία Δημοτών». Αρνούμαστε να υποθηκεύουμε το μέλλον των παιδιών μας με αποτέλεσμα τα δυσβάσταχτα χρέη ή λιγότερους ελεύθερους χώρους και πράσινο κι αυτό είναι Παιδεία. Αρνούμαστε τη συνέχεια ενός καταναλωτικού προτύπου που οδηγεί στην «εξαγοράσιμη» πρόσκαιρη ευτυχία κι αυτό είναι επίσης Παιδεία. Αρνούμαστε τη μοιρολατρία κι αυτό είναι Παιδεία. Αρνούμαστε το ρατσισμό προς οιονδήποτε κι αν κατευθύνεται κι αυτό είναι Παιδεία. Αρνούμαστε να βάζουμε στο ίδιο τσουβάλι χρήστες ναρκωτικών και τους εμπόρους κι αυτό είναι Παιδεία. Αρνούμαστε να αδιαφορούμε, όταν κάποιοι σφυρίζουν αδιάφορα μπροστά στην κακοποίηση των ζώων κι αυτό είναι Παιδεία.

Προτάσσουμε τη συναίνεση, τη διαφάνεια, την ειλικρίνεια, τον ανθρωπισμό, το διάλογο και τη συνδιαλλαγή. Θέλουμε να μας ακούνε τα παιδιά μας κι εκπαιδευόμαστε στο να τ’ ακούμε κι εμείς. Θέλουμε τα παιδιά μας να μας αγαπήσουν, γιατί κάνουμε κάτι γι’ αυτά μαζί τους, αφού το συμφωνήσουμε από κοινού κι όχι γιατί αναπαράγουμε αποτυχημένες συνταγές της εκάστοτε αποτυχημένης υπουργού Παιδείας…

Η σκέψη μου πάει στο πόσα θα μπορούσαμε να κάνουμε εάν το αποφασίζαμε. Θέληση μου είναι να προσπαθήσω προς αυτή την κατεύθυνση.

Advertisements
This entry was posted in ΑΡΘΡΑ, ΕΚΛΟΓΕΣ 2010 and tagged . Bookmark the permalink.