Η έννοια της συνεργασίας στο αυτοδιοικητικό περιβάλλον

Η έννοια της συνεργασίας στο αυτοδιοικητικό περιβάλλον

Της Χριστίνας Πολυκαλά, Υποψηφίας Δήμαρχου Παπάγου – Χολαργού

Πρέπει να συμφωνήσουμε ότι «κατανοώ» σημαίνει πριν απ’ όλα «ενώνω», έγραφε ο Αλμπέρ Καμύ επιχειρώντας ένα διανοητικό άλμα που έδωσε νόημα σε κάτι τόσο υποκειμενικό όσο η κατανόηση, εισάγοντας την έννοια του «αντικειμενικού», της ένωσης. Χρησιμοποιώ αυτήν τη διατύπωση του μεγάλου Γάλλου συγγραφέα και διανοητή για να διατυπώσω μερικές σκέψεις πάνω στο θέμα της συνεργασίας διαφορετικών «πολιτικών» δυνάμεων στο επίπεδο του Δήμου. Η συνεργασία εμπεριέχει τόσο την κατανόηση όσο και την ένωση ως βασικές παραμέτρους για την επίτευξή της: πρέπει να κατανοήσεις το σκοπό της συνεργασίας για να ενώσεις τις δυνάμεις σου με άλλες δυνάμεις για την επιδίωξη και τελικά την πραγμάτωσή του σκοπού.

Σε αυτό το κείμενο προσπαθώ να μεταφέρω το απόσταγμα της τριακονταετούς εμπειρίας μου στα δημοτικά πράγματα από τη θέση της δημοτικού συμβούλου. Ας ξεκινήσουμε από το θέμα της κατανόησης. Το βασικό που πρέπει να κατανοηθεί για την δραστηριότητα ενός ατόμου στη διαχείριση του δήμου είναι ότι το σημείο εκκίνησης είναι ο εθελοντισμός. Όποιος ασχολείται με τα δημοτικά (αλλά και με την πολιτική γενικότερα) ξεκινάει από την προσωπική του απόφαση να ασχοληθεί με τα κοινά «εθελοντικά», στη βάση του δημοσίου συμφέροντος και των προσωπικών φιλοδοξιών. Οι τελευταίες είναι θεμιτές, «θεωρητικά» μόνο όταν ακολουθούν τον κανόνα του «κοινού καλού».

 

Πρέπει λοιπόν να συμφωνήσουμε πριν από όλα τι είναι το «κοινό καλό». Κατά τη γνώμη μου είναι μια δυναμική έννοια που αφορά στις διαρκώς μεταβαλλόμενες ανάγκες της κοινωνίας και που απαιτεί εγρήγορση και δυνατά ανακλαστικά, έτσι ώστε οι διαφορετικές μορφές με τις οποίες αυτό εμφανίζεται να αντιστοιχούν σε σύγχρονες μεθόδους εξυπηρέτησής του. Κατά συνέπεια μπορούμε να πούμε ότι ένας κακός δήμαρχος ή δημοτικός σύμβουλος είναι κάποιος που έχει αδιαφορήσει για αυτήν την πλευρά της προσωπικότητάς του, την πλευρά που μεριμνά για το κοινό καλό. Ισως και να είναι θέμα παιδείας, δεν κατανοεί τι είναι το «κοινό καλό».

Αν δεν κατανοεί τότε δεν μπορεί και να ενώσει. Να φέρει δηλαδή κοντά το προσωπικό με το γενικό και να δημιουργήσει μια βάση πάνω στην οποία θα ανεγερθεί το οικοδόμημα των κοινών δράσεων, των ομόφωνων αποφάσεων, των κοινά αποδεκτών λύσεων στα ζητήματα που ανακύπτουν.

Έχουμε συνηθίσει οι συνεργασίες σε δημοτικό επίπεδο να ακολουθούν τις επιταγές των κομματικών επιτελείων, καθώς οι δημοτικές εκλογές αποτελούν βαρόμετρο για την πορεία των πολιτικών κομμάτων. Η «ένωση», στην προκειμένη περίπτωση δυνάμεων που προέρχονται από διαφορετικά πολιτικά «θερμοκήπια», επιχειρείται προς όφελος των εκλογικών συσχετισμών και εντυπώσεων. Κατά τη γνώμη μου αυτό είναι αρκετά λάθος, υπό την έννοια ότι το κριτήριο της «ένωσης» θα έπρεπε να είναι η αποτελεσματικότητα του υποψηφίου ή, στην περίπτωση που είναι νεοφώτιστος υποψήφιος, το προσωπικό του προφίλ. Η εκλογική «ένωση» λοιπόν πολιτικών δυνάμεων προϋποθέτει ότι αυτή γίνεται σε ένα περιβάλλον αλληλοκατανόησης και με γνώμονα το κοινό καλό και όχι τον εκλογικό εντυπωσιασμό.

Οι Περιφέρειες και οι Δήμοι του «Καλλικράτη» αποκτούν πλέον «άρωμα» κεντρικής πολιτικής σκηνής και λόγω του γεγονότος ότι η «ταμπακιέρα» είναι πολύ μεγαλύτερη. Οι νέοι μεγάλοι αυτοδιοικητικοί σχηματισμοί με τις διευρυμένες αρμοδιότητες είναι ο κοινός τόπος όπου θα συνευρεθούν την επομένη των εκλογών περιφερειάρχες, δήμαρχοι και σύμβουλοι, με την εντολή να διοικήσουν. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι η εντολή είναι να κατανοήσουν και τελικά να ενώσουν τον εαυτό τους με την εξυπηρέτηση του δημοσίου συμφέροντος.

Αυτό θα ήταν μια καλή αρχή.

Advertisements
This entry was posted in ΑΡΘΡΑ, ΕΚΛΟΓΕΣ 2010 and tagged . Bookmark the permalink.