Δήμος και Δημοκρατία: Η δική μας θέση

Του Κώστα Λουκέρη,
Εκπαιδευτικού, πολιτικού επιστήμονα ,Υποψήφιου δημοτικού συμβούλου με την «Κοινωνία Δημοτών Παπάγου-Χολαργού»

Κάτω από το λογότυπο της δημοτικής παράταξης «Κοινωνία Δημοτών Παπάγου-Χολαργού» αναγράφονται τρεις λέξεις, «Δημοκρατία, Αλληλεγγύη, Οικολογία». Όταν κουβέντιαζα για το λογότυπο με γνωστούς, αρκετοί με ρώτησαν γιατί η λέξη «Δημοκρατία», δημοκρατία, είπαν, δεν έχουμε;

Το πολιτικό σύστημα που διέπει την τοπική αυτοδιοίκηση στη χώρα μας δυστυχώς είναι κατ’ επίφαση δημοκρατικό. Ο πλειοψηφών συνδυασμός καταλαμβάνει τα 3/5 των εδρών στο Δημοτικό Συμβούλιο, στην πιο αισχρή εκδοχή του πλειοψηφικού εκλογικού συστήματος. Με το σύστημα αυτό ένας συνδυασμός που λαμβάνει την πρώτη Κυριακή το 28% π.χ. των ψήφων και τη δεύτερη Κυριακή ένα ποσοστό μεγαλύτερο από το 50% ελέγχει απολύτως το Δημοτικό συμβούλιο και διοικεί το Δήμο χωρίς να είναι υποχρεωμένος να συνεργάζεται με ένα έστω τμήμα της αντιπολίτευσης, ούτε να συνθέτει διαφορετικές απόψεις που διατυπώνονται μέσα σ’ αυτό. Το εκλογικό σύστημα τον έχει μετατρέψει σε απόλυτο άρχοντα. Έχει δε το περιθώριο να αποπέμπει δημοτικούς συμβούλους κατά βούληση, μια που διαθέτει ευρεία πλειοψηφία, η οποία δεν ανταποκρίνεται στη βούληση των δημοτών.

Ο/η Δήμαρχος –παρά κάποιες αλλαγές προς τη σωστή κατεύθυνση που επέβαλε ο «Καλλικράτης» – περιβάλλεται από προνόμια σε θέματα σχεδιασμού και λήψης αποφάσεων που προσομοιάζει με το αντίστοιχο σύστημα διακυβέρνησης της χώρας μας. Έτσι όπως στο εθνικό επίπεδο ο πρωθυπουργός αποφασίζει σχεδόν για όλα τα ζητήματα, έτσι και σε επίπεδο Δήμου ο/η Δήμαρχος εξακολουθεί να έχει υπερεξουσίες που δεν ταιριάζουν σε μια κοινωνία με τις δικές μας εμπειρίες.

Στην Ελλάδα σε εθνικό και τοπικό επίπεδο αρχίζει κι αποκρυσταλλώνεται η αντίληψη ότι οι κατά καιρούς «σωτήρες» μας κινήθηκαν με βάση το προσωπικό ή/και το κομματικό τους συμφέρον, πάντα βέβαια διατρανώνοντας ότι έδρασαν με βάση το εθνικό συμφέρον, το οποίο βέβαια ποτέ δεν εξηγούσαν. Η πιο πρόσφατη τραυματική εμπειρία του Κώστα Καραμανλή και αυτή υπό διαμόρφωση του Γιώργου Παπανδρέου αποτελούν σαφή δείγματα των αδιεξόδων στα οποία οδηγούνται οι κοινωνίες, όταν «η του ενός ανδρός αρχή» ουσιαστικά ακυρώνει την κοινωνία και τις αγωνίες της, τις ανάγκες και τις προτεραιότητές της.

Η κοινωνία είναι ένας ζωντανός οργανισμός σε διαρκή κίνηση, έχει μια μόνιμη δυναμική. Οι πολιτικές οφείλουν να είναι οι συνισταμένες αυτών των δυναμικών μετά από διάλογο και συναίνεση. Αυτό που ζούμε είναι μια αέναη προσπάθεια καθοδήγησης των κοινωνιών, ελέγχου τους κι εν τέλει ακύρωσής τους.

Στην «Κοινωνία Δημοτών Παπάγου-Χολαργού» έχουμε πάρει συγκεκριμένες αποφάσεις προς μια διαφορετική κατεύθυνση. Κατ’ αρχάς δεν αποδεχόμαστε το «δημαρχοκεντρικό» μοντέλο που αναγορεύει τον/την δήμαρχο σε γενικό δερβέναγα, έναν/μια μίνι-πρωθυπουργό. Οι περιπτώσεις των απερχόμενων δημάρχων Παπάγου και Χολαργού είναι παραδείγματα προς αποφυγή. Όταν κάποιος δεν πιστεύει στη δημοκρατία οδηγείται στον αυταρχισμό και την αυθαιρεσία, επιλέγει το «πελατειακό σύστημα», την αδιαφάνεια και τα στεγανά, θέλει συνεργάτες υπάκουους και δημότες υπηκόους.

Εμείς επιλέγουμε τη λογική της ομάδας. Συνδιαλεγόμαστε, συναινούμε και συναποφασίζουμε. Εκπαιδευόμαστε στη δημοκρατία και καλούμε τους συνδημότες μας σε μια νέα πορεία. Έχουμε επιλέξει την εναλλαγή των δημοτικών συμβούλων στο μέσο της θητείας τους/μας, εξασφαλίζοντας ότι οι σύμβουλοι του πρώτου μισού της θητείας μας θα λειτουργούν μαζί με τους συμβούλους του δεύτερου μισού καθ’ όλη τη διάρκεια της δημοτικής εντολής. Αναγνωρίζουμε την προσωπική φιλοδοξία του καθενός και της καθεμιάς μας και την εντάσσουμε στη δημοκρατική λογική του ‘εμείς’.

Όλοι πια συμφωνούμε ότι οι ξεπερασμένες λογικές έχουν βραχυκυκλώσει τη ζωή μας. Η «Κοινωνία Δημοτών Παπάγου-Χολαργού» δε σταματά στην κοινή διαπίστωση, ούτε προτείνει κάτι που θα γίνει, όταν θα πάρουμε τη δημοτική αρχή. Εφαρμόζει αλλαγές στον τρόπο οργάνωσης της ίδιας μας της πολυσυλλεκτικής παράταξης δείχνοντας έμπρακτα πώς εννοεί τη δημοκρατία.

Στις επερχόμενες δημοτικές εκλογές του Νοεμβρίου, θα επιλέξουμε και μοντέλο διοίκησης. Ποιος εξακολουθεί να εμπιστεύεται τους αυτόκλητους σωτήρες;

Advertisements
This entry was posted in ΑΡΘΡΑ, ΕΚΛΟΓΕΣ 2010 and tagged . Bookmark the permalink.