Ο ρόλος του Δήμου στην άμβλυνση των οξυμένων κοινωνικών προβλημάτων

Από την επανάσταση του αυτονόητου στην ανακάλυψη του συγκεκριμένου: Ο ρόλος του Δήμου στην άμβλυνση των οξυμένων κοινωνικών προβλημάτων

Της Χριστίνας Πολυκαλά

Υποψήφιας Δημάρχου, με το συνδυασμό «Κοινωνία Δημοτών Παπάγου-Χολαργού»

Ζούμε σε μια εποχή όπου το κράτος πρόνοιας δέχεται μια σφοδρή επίθεση, λειτουργίας, αξιών, και επιβίωσης. Από τα εργασιακά κεκτημένα, μέχρι τα ασφαλιστικά δικαιώματα και από τις επενδύσεις στις προνοιακές δομές μέχρι τους θεσμούς αλληλεγγύης στήνεται ένα σκηνικό απαξίωσης και μαρασμού με σημαία την μείωση του κόστους των δημοσίων δαπανών.

Στο σκηνικό αυτό, είναι προφανές ότι το νοικοκυριό, η οικογένεια και  τα άτομα των ευπα-θών ομάδων  θα περάσουν μια σκληρή δοκιμασία αν όχι επιβίωσης, οπωσδήποτε μιας αξιοπρεπούς διαβίωσης.

Στο σκηνικό αυτό η Τοπική Αυτοδιοίκηση, ο δήμος των ανθρώπων, καλείται να αναλάβει έναν από τους σημαντικούς πρωτοβουλιακούς ρόλους ανακούφισης και απόσβεσης των οξυμένων επιπτώσεων.

Δομές όπως τα Δημοτικά Ιατρεία, οι Παιδικοί Σταθμοί, η βοήθεια στο σπίτι, τα Κέντρα Επαγγελματικής Κατάρτισης, τα ΚΑΠΗ, τα Κέντρα Δημιουργικής Απασχόλησης αλλά και οι Αθλητικοί Σύλλογοι ακόμη, καλούνται να βελτιώσουν τις υπηρεσίες τους, να ανακουφίσουν από τα επιπλέον βάρη τους δημότες και να προσφέρουν εναλλακτικές μορφές κοινωνικής προστασίας.

Μέχρι πρότινος για παράδειγμα,  στο Δήμο Χολαργού υπήρχε το Κέντρο Επαγγελματικής Κατάρτισης. κέντρο πιστοποιημένο και πολλά υποσχόμενο για δημότες που ζούσαν την δοκιμασία  της ανεργίας και χρειάζονταν στήριξη και νέο επαγγελματικό προσανατολισμό. Αυτό το κέντρο δεν υπάρχει πια. Αφέθηκε στην τύχη του και η δραστηριότητά του συρρικνώθηκε, το πρόταγμα της κοινωνικής αλληλεγγύης εγκαταλείφθηκε, ο δημότης μπήκε στο περιθώριο.

Είναι αυτή η περίπτωση η εξαίρεση στο κανόνα; Δυστυχώς όχι. Η ιστορία των δημοτικών παρεμβάσεων με κοινωνικό χαρακτήρα έχει δείξει ότι ξεκινούν σαν αθλητές μικρών απο-στάσεων για να διανύσουν μια μεγάλη απόσταση, κι έτσι γρήγορα εγκαταλείπουν έργα που απαιτούν διάρκεια, συνέχεια, υπομονή και επιμονή καθώς και, πριν από  όλα ,αφοσίωση σε έναν κοινωνικό σκοπό, όχι με το χαρακτήρα της αγαθοεργίας αλλά με τη σφραγίδα της κοινωνικής  υποχρέωσης.

Το συγκεκριμένο ΚΕΚ είναι απαραίτητο να ξαναγεννηθεί και να αποκτήσει τον χαρακτήρα για τον οποίο είναι προορισμένο. Να κάνει πράξη την κοινωνική παρέμβαση του Δήμου. Τα κονδύλια για τέτοιες ενέργειες προέρχονται και από το ΕΣΠΑ και επαφίεται στον Δήμο να τα διεκδικήσει και να τα διαθέσει  με τον πλέον αποτελεσματικό τρόπο προς όφελος των Δημοτών. Αυτή είναι μια πλευρά του «συγκεκριμένου», του πραγματικού ρόλου του Δήμου στο κοινωνικό περιβάλλον του.

Οι Παιδικοί Σταθμοί πρέπει να αναπτύξουν επιπλέον δραστηριότητες. Απογευματινής απασχόλησης, ιατρικής μέριμνας, διατροφικής φροντίδας, μεγαλύτερης δυναμικότητας, κτιριακών εγκαταστάσεων, συμβουλευτικής γονέων.

Τα ΚΑΠΗ πρέπει να επεκταθούν στην ανάπτυξη του δημιουργικού εθελοντισμού για την ένταξη περισσότερων μοναχικών ανθρώπων στις λειτουργίες τους, στην επέκταση της προληπτικής ιατρικής και στην σύνδεσή τους με άλλα εξειδικευμένα ιδρύματα αναλαμβά-νοντας περισσότερο τον ρόλο οργανισμού προστασίας, παρά χώρου συνεύρεσης.

Υπάρχουν ευρωπαϊκά προγράμματα που «τρέχουν» για επαγγελματική κατάρτιση και ανάπτυξη ανθρώπινου δυναμικού, για την ένταξη των ευπαθών ομάδων, για την αντιμε-τώπιση των δυσκολιών των ανέργων. Προγράμματα που μένουν αναξιοποίητα, που δεν διεκδικούνται από το Δήμο και έτσι χάνεται η ευκαιρία να αναλάβει ο Δήμος καθοριστικό ρόλο σε ένα σημαντικό θέμα όπως είναι η κοινωνική συνοχή.

Αν ο Δήμος σε μια εποχή φθίνουσας ανάπτυξης δεν πάρει πρωτοβουλίες για να υποστη-ρίξει την καθημερινή επιβίωση των πολιτών και να τους δώσει μια ελάχιστη προοπτική για το μέλλον, θα έχει αποτύχει στο βασικότερο ρόλο του να ενσαρκώσει την αλληλεγγύη,  τη βασική έννοια που οδηγεί στην αίσθηση της κοινότητας.

Οι φοιτητές, οι άνεργοι, νέοι και μεγαλύτερης ηλικίας, είναι συγκεκριμένοι άνθρωποι σε ένα συγκεκριμένο δημοτικό περιβάλλον. Η αποτύπωση της κοινωνικής πραγματικότητας από το Δήμο και η οργάνωση των παρεμβάσεών του με βάση τις αληθινές ανάγκες των δημοτών, είναι το ζητούμενο, είναι η απαίτηση των καιρών και αν ο Καλλικράτης είναι μια ευκαιρία, ας μην είναι μια ευκαιρία χαμένη.

Οι συγκεκριμένοι δημοτικοί άρχοντες που δεν προχωρούν στην «ανακάλυψη του συγκε-κριμένου» και απλώς «παίζουν» το παιχνίδι των προεκλογικών υποσχέσεων δεν πρέπει να βρεθούν πάλι στο τιμόνι των Δήμων. Η ζωή δεν περιμένει και κυρίως δεν υποθηκεύεται. Η ζωή του Δήμου είναι οι δημότες του, η ζωή μας, και δεν πρέπει να επιτρέψουμε σε επαγ-γελματίες της αδιαφορίας να αναλάβουν για άλλη μια φορά τα ηνία της

Advertisements
This entry was posted in ΑΡΘΡΑ, ΕΚΛΟΓΕΣ 2010 and tagged . Bookmark the permalink.