Ομιλία της Χριστίνας Πολυκαλά στην κεντρική συγκέντρωση της Κοινωνίας Δημοτών (4/11)

της Χριστίνας Πολυκαλά, υποψήφιας Δημάρχου

Καλωσήρθατε σε αυτήν την τελευταία προεκλογική μου ομιλία.

Με τιμά πολύ το γεγονός ότι αφήσατε άλλες υποχρεώσεις σας και βρίσκεστε απόψε εδώ για να με ακούσετε.

Θα προσπαθήσω να αφήσω κατά μέρος τις προεκλογικές κοινοτοπίες «ψηφίστε μας και τα λοιπά» για να αναφερθώ σε θέματα ουσίας με όσο πιο εύγλωττο και ευχάριστο τρόπο επιτρέπουν το ύφος και η ιδιοσυγκρασία μου.

 

Γιατί τι θα ήμασταν ο καθένας από εμάς χωρίς το ξεχωριστό ύφος του και την ιδιοσυγκρασία του. Τι θα ήμασταν ο καθένας από εμάς χωρίς αυτό το ξεχωριστό και το διαφορετικό που ενώ μας διακρίνει τον ένα από τον άλλο είναι το ίδιο που μας φέρνει κοντά.

Στην Κοινωνία Δημοτών αυτό το ξέρουμε καλά, είμαστε διαφορετικοί, αλλά ενδιαφερόμαστε ο ένας για τον άλλο, υπερασπίζουμε αυτή τη διαφορετικότητα και αν είχαμε σημαία αυτή τη διαφορετικότητα θα συμβόλιζε.

Ενδιαφερόμαστε γι αυτό που συμβαίνει γύρω μας όχι για να επιδείξουμε ενδιαφέρον στο όνομα της προσωπικής καταξίωσης αλλά για να συμμετέχουμε. Είμαστε ο καθένας από εμάς μια συλλογικότητα και δεν μπορούμε να καταλάβουμε τον κόσμο έξω από αυτή τη συλλογικότητα. Δεν μπορούμε, και συγχωρήστε μας αυτή την αδυναμία. Μοιραστείτε αυτή την αδυναμία μας. Είναι ο καλύτερος τρόπος για να μας καταλάβετε. Να καταλάβετε ότι παίρνουμε μέρος σε αυτές τις εκλογές όχι στο όνομα μιας ιδεολογίας που θέλει να δείξει ότι μπορεί να καταλαμβάνει κέντρα εξουσίας, αλλά στο όνομα μιας αδυναμίας που έχει ανθρώπινη υπόσταση.

Θέλουμε να μας ψηφίσετε γιατί είμαστε άνθρωποι, όχι ιδεολογικοί ρόλοι στο θέατρο της πολιτικής.

Για εκείνους που πιστεύουν ότι οι κάλπες είναι μια κάλπικη ιστορία έχω να πω μόνο να κοιτάξουν την ιστορία.

Το δικαίωμα ψήφου είναι ένα δικαίωμα που κατακτήθηκε δεν χαρίστηκε, κατακτήθηκε με πολύ αίμα και αγώνα κι αν σήμερα ειδικά για τους νεότερους μοιάζει σε πολλές περιπτώσεις μια διαδικασία που φέρνει τους ίδιους και τους ίδιους πρωταγωνιστές σε ένα καλοστημένο παιχνίδι εξουσίας, γι αυτό δεν φταίει το δικαίωμα ψήφου, φταίει η προπαγάνδα, η δυνατή, συνεχής, επιθετική προπαγάνδα που κατευθύνει την ψήφο των περισσοτέρων στο μαντρί που θα έλεγε και ένας μακαρίτης πλέον πολιτικός της πάλαι ποτέ δυνατής δεξιάς.

Το δικαίωμα ψήφου δεν πρέπει να απεμποληθεί στο όνομα της αδιαφορίας, ακόμα και αν ζούμε στη χώρα της αδιαφορίας και των πρωθυπουργών που στην πρώτη ευκαιρία θέτουν διλήμματα. Το δικαίωμα ψήφου δεν πρέπει να παραχωρηθεί στις δυνάμεις που ακυρώνουν την καθημερινότητά μας.

Το δικαίωμα ψήφου, φίλοι μου, πρέπει να παραμείνει το ιστορικό μας δικαίωμα να δείχνουμε τις επιλογές μας. Είναι η φωνή μας. Κι αν ακόμη ο θόρυβος της πολιτικής τη σκεπάζει δεν πρέπει να σταματήσουμε να φωνάζουμε «Φτάνει πια, αυτή η χώρα χρειάζεται ανθρώπους, όχι μικρούς ή μεγάλους πολιτικούς.

Αυτή η χώρα χρειάζεται κοινή λογική, όχι παράλογους κομματικούς λαβύρινθους. Φτάνει πια, αυτή η χώρα δεν μπορεί άλλο. Στέγνωσε από εκείνους που την απομύζησαν σε κάθε επίπεδο, με κάθε τρόπο. Αυτή η χώρα, ας το φωνάξουμε δυνατά και ο θόρυβος θα υποχωρήσει, αυτή η χώρα χρειάζεται λιγότερη πολιτική και περισσότερους ανθρώπους, τους ανθρώπους της».

Κάποιοι από αυτούς τους ανθρώπους απαρτίζουν την κοινωνία δημοτών και θέλω από αυτό εδώ το βήμα να τους ευχαριστήσω δημοσίως για τη συμμετοχή τους, την υποστήριξή τους στο πρόσωπό μου και τη δύναμη να συνεχίζουν παρά τις αντιξοότητες που παρουσιάζονται. Aντιξοότητες σύμφυτες με το χώρο στον οποίο πλέον κινούμαστε, το χώρο των νέων δήμων, των νέων περιφερειών, έναν χώρο που τα κομματικά σχήματα διεκδικούν ακόμη τη μερίδα του λέοντος.

Κομματικά σχήματα που αναδύονται από την ίδια ιδεολογική δεξαμενή που έθρεψε κυβερνήσεις επί κυβερνήσεων της μεταπολίτευσης, κυβερνήσεις που μας έφεραν στο περίφημο μνημόνιο, σαν μια ακόμη συμφωνία ήττας για την πολύπαθη Ελλάδα, μια συμφωνία που σαν ένα οικονομικό τσουνάμι τινάζει στον αέρα τον ελάχιστο κοινωνικό ιστό που είχε με πολύ κόπο δημιουργηθεί στη μικρή αυτή χώρα στην άκρη της Ευρώπης.

Τα κομματικά σχήματα είναι κατά τη γνώμη μας η νεκροφόρα της τοπικής αυτοδιοίκησης. Βάζουν στο ίδιο τσουβάλι τις τοπικές κοινωνίες με τα πάρε δώσε της πολιτικής, καταβαραθρώνουν τις καλύτερες προθέσεις και αφήνουν τους δήμους έρμαια των διαθέσεων ανθρώπων που βλέπουν το δήμο σαν το τσιφλίκι τους.

Με τα κομματικά σχήματα φτιάχνουμε μικρούς πρωθυπουργούς, μικρούς υπουργούς και υφυπουργούς, κατά συνέπεια μικρά Βατοπέδια…

Η τοπική αυτοδιοίκηση δεν λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο που λειτουργεί η κεντρική πολιτική σκηνή, τουλάχιστον με τον τρόπο που τώρα αυτή λειτουργεί.

Η τοπική αυτοδιοίκηση είναι αυτό που το όνομά της μαρτυρεί. Τοπική δηλαδή άμεση καθημερινή, ορατή και Αυτοδιοίκηση δηλαδή δεν εκχωρεί το δικαίωμα διοίκησης σε τρίτους, η κοινωνία της αντιπροσωπεύεται με πολύ πιο άμεσο τρόπο στα διοικητικά όργανα, ελέγχεται πιο εύκολα. Συμβαίνει όμως κάτι τέτοιο στην πραγματικότητα; Η αλήθεια είναι πώς όχι. Στο όνομα της κομματικής ομερτά πολλά στραβά συμβαίνουν στους δήμους.

Το ότι ζητάμε έλεγχο στα οικονομικά πεπραγμένα του δήμου Χολαργού δεν είναι τυχαίο, ούτε ότι καταγγέλλουμε την παράνομη επέκταση της επιχείρησης που λειτουργεί στο άλσος του Παπάγου. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι στο πρόγραμμά μας προτεραιότητα έχει η διαφάνεια. Η διαφάνεια όχι στο όνομα της διαφάνειας, αλλά στο όνομα της κοινωνικής αποτελεσματικότητας. Το πού πάνε τα κονδύλια του δήμου είναι το σημαντικό.

Μπορεί μια οικονομική πράξη του Δήμου να είναι διαφανής αλλά να μην είναι σωστά προσανατολισμένη παρόλο που η κοινωνική πυξίδα δείχνει κατά τον βορρά των άμεσων αναγκών της τοπικής κοινωνίας.

Δεν μπορεί υπό τις παρούσες συνθήκες να μην είμαστε σε θέση να αναδιανέμουμε κονδύλια προς την κατεύθυνση της άμεσης αντιμετώπισης της ανεργίας και της άμεσης βοήθειας σε οικογένειες.

Δεν μπορεί υπό τις παρούσες συνθήκες να αφήνουμε να μαραζώνει ένα κέντρο επαγγελματικής κατάρτισης και να κοιτάζουμε τον καλλωπισμό της πόλης.

Δεν μπορεί υπό τις παρούσες συνθήκες να μην βλέπουμε την κοινωνία να δοκιμάζεται, την νεολαία να ασφυκτιά κι εμείς να κοιτάμε τα όμορφα συντριβάνια μας.

Δεν μπορεί, δεν επιτρέπεται να αφήνουμε τον κοινωνικό στόχο από τα μάτια μας. Γιατί αν τον αφήσουμε τότε κάποιος επιτήδειος θα τον κτυπήσει προς ίδιον όφελος. Ισως κάποιος που πουλάει ναρκωτικά, ίσως κάποιος που πουλάει ιδεολογία, ίσως κάποιος, στην καλύτερη των περιπτώσεων, που αρπάζει για να ζήσει.

Ο κοινωνικός στόχος είναι η προτεραιότητά μας.

Δεν υποσχόμαστε, ούτε δεσμευόμαστε. Απλώς δεν έχουμε άλλη επιλογή. Δεν επιτρέπουμε στον εαυτό μας άλλη επιλογή από το να δούμε τον άνθρωπο μέσα στο μέτρο των άμεσων καθημερινών του αναγκών.

Πρέπει να δούμε τον άνθρωπο μέσα από το πρίσμα της ισότητας, της ισονομίας, των ίσων ευκαιριών. Σε αυτό η Κοινωνία Δημοτών είναι σαφής και δείχνει έμπρακτα το πιστεύω της.

Είναι επιλογή μας στο ψηφοδέλτιό μας να πλειοψηφούν οι γυναικείες παρουσίες. Είναι πρώτη επιλογή μας να στεκόμαστε αντίπαλοι στον κοινωνικό αποκλεισμό των γυναικών.

Ο κοινωνικός στόχος για μας δεν είναι μια αφηρημένη έννοια αλλά θεμελιώνεται πάνω σε συγκεκριμένες συντεταγμένες που προϋποθέτουν τη γνώση των σύγχρονων εργαλείων συγκρότησης και διαχείρισης ενός οργανισμού όπως είναι ο Δήμος.

Η διαφάνεια και η οργάνωση, ο σχεδιασμός, η κοινωνική αλληλεγγύη και η ανάπτυξη, ο πολεοδομικός σχεδιασμός και η αντιμετώπιση του κυκλοφοριακού και της στάθμευσης δεν είναι μετέωρες έννοιες, εντάσσονται ως βασικοί άξονες στο πλαίσιο ενός προγράμματος που βασίζεται στην πραγματικότητα και υιοθετεί πρακτικές που έχουν προοπτική και αποτελεσματικότητα.

Η διοίκηση του Δήμου θα πρέπει να γίνεται βάσει επιχειρησιακού προγράμματος και εφαρμογής προτύπου ISO, ενώ η συμμετοχή των δημοτών πρέπει να αποκτήσει θεσμικό χαρακτήρα μέσω λειτουργίας Δημοτικής Επιτροπής Διαβούλευσης με δημότες, συλλόγους και εκπροσώπους της νεολαίας.

Δεν θα μπορεί κανείς πλέον να δρα στο όνομα του δημότη, εξασφαλίζοντας την απουσία του από αποφάσεις που αφορούν την καθημερινότητά του και το περιβάλλον του, ή αποφάσεις που δεσμεύουν οικονομικά το Δήμο για τα επόμενα χρόνια.

Αυτές οι εκλογές πρέπει να δείξουν την απαίτηση του Δημότη να συμμετέχει στα κέντρα αποφάσεων του Δήμου. Ο σχεδιασμός ανάπτυξης του Δήμου δεν μπορεί πλέον να γίνεται στο πόδι και με βάση πρόχειρες μελέτες αλλά πρέπει να αρθρώνεται επιστημονικά έτσι ώστε να είναι αποδοτικός τόσο για το σήμερα όσο και για το αύριο.

Για την Κοινωνία Δημοτών είναι ουσιαστικό η ανάπτυξη του Δήμου να μην γίνεται με έργα βιτρίνας αλλά με έργα που ενδυναμώνουν την κοινότητα, απευθύνονται άμεσα σε όλες τις ηλικίες και κάνουν πιο δυνατό τον κοινωνικό ιστό σε εποχές δύσκολες όπως οι σημερινές και ακόμη δυσκολότερες όπως οι επερχόμενες.

Η κοινωνική ανάπτυξη του δήμου περνάει μέσα από την οικοδόμηση σχέσεων εμπιστοσύνης και το ξεδίπλωμα της κοινωνικής συνείδησης σε όλες τις εκφάνσεις της κοινότητας.

Η βοήθεια στο σπίτι, η αναβάθμιση της πολιτιστικής ζωής, η ενίσχυση του εθελοντισμού αποτελούν ουσιαστικά μέτρα που πρέπει να επενδυθούν με πραγματικό ενδιαφέρον και όχι να αφεθούν στην τύχη τους μόλις πέσει η αυλαία των εκλογών.

Αν έπρεπε να διαλέξουμε μια πλευρά της δημοτικής δραστηριότητας για να παρέμβουμε αποφασιστικά, το θέμα του πολεοδομικού σχεδιασμού και της αντιμετώπισης του κυκλοφοριακού και της στάθμευσης θα βρίσκονταν στις πρώτες θέσεις.

Η προστασία του Υμηττού σημαίνει κάτι το ενεργητικό, σημαίνει ότι πλησιάζουμε τη φύση με σεβασμό και δημιουργούμε φορέα διαχείρισης που αναδεικνύει την ιδιαιτερότητα του χώρου και φέρνει τους δημότες κοντά στο περιβάλλον δημιουργώντας εκείνη τη σχέση που είναι απαραίτητη για την εξάπλωση της οικολογικής συνείδησης.

Η διάσωση και η ανάπλαση του Μητροπολιτικού Πάρκου Γουδή με τη δημιουργία κατά προτεραιότητα δασικού κτηματολογίου και ειδικής μελέτης περιβαλλοντικών επιπτώσεων είναι επίσης θέμα πρώτης προτεραιότητας.

Οφείλουμε στα παιδιά το χώρο τους, οφείλουμε στους δημότες έναν Δήμο με μεγάλους χώρους πράσινου, ασφαλή πεζοδρόμια, ποδηλατόδρομους, χώρους αναψυχής.

Ονειρευόμαστε μια όμορφη πόλη μια πόλη όπου η τέχνη θα έχει την περίοπτη θέση της, όπου τα φεστιβάλ θα της δίνουν τον ήχο της και οι διάφορες πολιτιστικές εκδηλώσεις ανοικτών χώρων θα πλαισιώνουν τον χαρακτήρα της.

Ο Δήμος Παπάγου Χολαργού μπορεί να γίνει ο Δήμος της Τέχνης και του Πολιτισμού, ο Δήμος της καρδιάς μας και της ψυχής μας.

Θα ήθελα σε αυτό το σημείο να κάνω μια παρένθεση εκλογικού χαρακτήρα.

Το αν θα βρεθούμε στη δεύτερη Κυριακή των εκλογών, αυτό είναι θέμα της κάλπης και του αν καταφέραμε να πείσουμε μέσα σε ένα περιορισμένο χρονικά περιθώριο για αυτά που πιστεύουμε. Για μας πρώτος στόχος δεν είναι μόνο η νίκη την Κυριακή.

Για μας προτεραιότητα είναι η νίκη κάθε μέρα, μια νίκη για την οποία όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα των εκλογών θα παλεύουμε, όποιος και αν είναι ο αντίπαλος, όποιες και αν είναι οι συνθήκες και η θέση μας. Και όσο για την κακή συνήθεια κάποιων αντιπάλων μας να διαστρεβλώνουν στο όνομα της προεκλογικής προπαγάνδας τις προθέσεις μας, ας προσέξουν τα του οίκου τους. Οι εποχές έχουν αλλάξει και καλά θα κάνουν να αλλάξουν και αυτοί.

Πόσο έχουν αλλάξει οι εποχές; Αριθμοί, αυτοί είναι που αλλάζουν τις εποχές.

Η χρηματοδότηση των δήμων μετά τον Καλλικράτη και στο πλαίσιο του προυπολογισμού του μνημονίου θα είναι κατά αρκετά δισεκατομμύρια μικρότερη. Ασε που ο Καλλικράτης δίνει στην τοπική αυτοδιοίκηση περισσότερες ευθύνες χωρίς παράλληλα να εξασφαλίζει και τα απαραίτητα κονδύλια.

Δεν σας κάνει εντύπωση!!! Ούτε σε εμένα κάνει εντύπωση!!!

Εχουμε συνηθίσει αυτήν την κακιά συνήθεια.

Να μην μας κάνει εντύπωση κάτι που αφορά άμεσα τη ζωή μας. Είμαστε ακόμη υπήκοοι και όχι πολίτες.

Εχουμε ακόμη πολύ δρόμο για να αποκτήσουμε τη συνείδηση του δημότη και του πολίτη.

Και όσο εμείς δεν θα αποκτούμε αυτή τη συνείδηση τόσο οι τσιφλικάδες των δήμων θα κάνουν ό,τι θέλουν χωρίς να ρωτάνε κανέναν.

Πόσο έχουν αλλάξει οι εποχές;

Η λαική αγορά μπορεί να σας μιλήσει γι αυτό.

Βρέθηκα το πρωί εκεί ως νοικοκυρά και υποψήφια δήμαρχος και αφουγκράστηκα την κρίση, αφουγκράστηκα την αγωνία και την απορία του κόσμου. Πώς φτάσαμε ως εδώ; Πού πάμε; Πώς θα πάμε;

Ολοι και όλες μιλούσαν για τους νέους. Τι θα κάνουν σε αυτό το μέλλον που μοιάζει εγκλωβισμένο στο παρόν. Σε αυτό το μέλλον που είναι τοπίο στην ομίχλη. Σε αυτό το μέλλον που δεν είναι αντάξιό τους.

Δεν αξίζουν αυτό το μέλλον τα παιδιά μας. Οι μεγάλοι μιλούσαν για τους νέους. Δεν θυμάμαι άλλη εποχή οι μεγάλοι να μιλάνε τόσο πολύ για τους νέους, να αγωνιούν και πολλές φορές να θυμώνουν με εκείνους που έβαλαν αυτή τη γκρίζα μάσκα στο μέλλον των παιδιών τους.

Δεν θυμάμαι άλλη εποχή που η λέξη προοπτική να σημαίνει κάτι τόσο πολύτιμο, το χρυσάφι της αγωνίας μας.

Δεν θυμάμαι άλλη εποχή που οι νέοι να μιλάνε για κρίση με τόση ωριμότητα, ο καρπός της αγωνίας μας.

Ελπίζω προσωπικά και ξέρω ότι σε αυτό βρίσκω σύμφωνους όλους τους φίλους μου της Κοινωνίας Δημοτών ότι οι δυνάμεις των νέων θα υπερκεράσουν αυτήν την κρίση, ότι θα δημιουργήσουν τη δική τους αντίρροπη δύναμη για να φέρουν την κατάσταση σε ένα νέο σημείο ισορροπίας ανάμεσα σε εκείνους που κατανοούν και ασκούν την κοινωνική δράση και εκείνους που την αντιμάχονται.

Οσο για το δίλημμα που έθεσε ο πρωθυπουργός, είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε την ψήφο της διαμαρτυρίας σας.

Δεν θα την προδώσουμε.

Advertisements
This entry was posted in ΔΡΑΣΕΙΣ, ΕΚΛΟΓΕΣ 2010, VIDEO and tagged . Bookmark the permalink.